اکسیژن چیست؟

هوای پیرامون ما مخلوطی از گازهاست؛ در این بین اکسیژن و نیتروژن دو گاز اصلی تشکیل‌دهنده‌ی هوا به حساب می‌آیند. اکسیژن حدود 21 درصد هوا را تشکیل می‌دهد. این گاز را به اختصار O2 می‌نامند.

هر سلول از بدن انسان‌ها برای ادامه‌ی حیات خود به اکسیژن نیاز دارد. در نتیجه‌، اکسیژن باید از طریق راه‌های هوایی وارد بدن انسان شوند و پس از ورود به بدن انسان به ریه‌ها منتقل می‌شوند. در نتیجه چنانچه راه‌های هوایی دچار انسداد ناشی از مخاط یا تنگی باشد، تورم و انقباض ایجاد می‌شود و ممکن است هوای کافی جهت تبادل در دسترس بدن قرار نگیرد.

در برخی از افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD)، هوای کافی در اختیار بیمار قرار دارد، اما اکسیژن موجود در هوا قادر به عبور از مویرگ‌های اطراف ریه نیست. در نتیجه سطح اکسیژن خون پایین می‌آید که هیپوکسمی (Hypoxia) نامیده می‌شود.

تنفس اکسیژن اضافی به هر میزان (حتی مقدار کم) به تبادل اکسیژن و راندن آن به داخل مویرگ‌ها کمک می‌کند. از آنجا که اکسیژن در بدن قابل ذخیره‌سازی نیست لذا باید بسته به نیاز از محیط تأمین شود. در برخی موارد، این بدان معنی است که بیمار COPD باید 24 ساعت شبانه روز اکسیژن با خلوص بالا دریافت کند که به آن اکسیژن درمانی بلندمدت (LTOT) گفته می‌شود.

فهم درمان با اکسیژن مهم است زیرا اکسیژن برای همه مبتلایان به COPD مفید نیست. در واقع، اکسیژن یکی از روش های درمانی COPD است که توجه کافی به آن نشده است.


دسترسی سریع به این صفحه nafasyar.com/17

up